Hamingjan er...

Í síðustu viku fannst mér hamingjan vera að finna lyklakippuna mína (með bíllykli, húslyklum, hjólaláslykli, auðkennislykli, mynd af Che Guevara og lirfu í áppelsínugulri hettupeysu) ofan í dótakörfu dóttur minnar eftir að hún hafði verið týnd í tvo daga og mín búin að hringja í óskilamunadeild pólitísins, leikskólann og bókasafnið án árangurs.

Í þessari viku finnst mér hamingjan felast í því að segulómunarmyndin sem var tekin af kolli Míns heittelskaða sýndi að heilaæxlið hans er til friðs, hefur ekki vaxið um svo mikið sem eina frumu frá síðustu myndatöku í október 2008 og þar með sex mánuðir í næstu eftirlitsheimsókn á C11 á Landsanum.

Ég hef verið spurð að því af og til að undanförnu hvernig á því standi að ég sé svona hauglöt við að blogga og svara því hér með: Það er af því að ég er svo andskoti dugleg við að skrifa Bókina sem á að koma út í haust hjá Máli og menningu. Búin með hundraðfimmtíuogeina síðu, með einföldu línubili, tólf punkta letri. Heilmikil hamingja þar, líka. Ég veit samt ekki alveg hvað er mikið eftir, ekki gott að segja fyrr en alveg í blárestina. Of mikið alla vega til að stelast í annað. (Af sömu ástæðu hef ég ekki heldur skrifað mig inn í Fésbókina/Snjáldurskræðuna og mun ekki gera fyrr en í fyrsta lagi þegar ég er búin með Bókina.) Þá mun ég líka fá (hugsanlega síðbúið) sumarfrí, fyrr ekki.

Elsti bróðir minn er að flytja vestur á firði eftir að hafa misst vinnuna hér í borginni í fjöldauppsögn, krepputengdri vitanlega. Ég vona að hann fái eitthvað að gera fyrir vestan sem fyrst, hann er harðduglegur. Mér hefur ekki fundist frá því að ég fór að vinna hjá sjálfri mér um aldamótin, að ég byggi við atvinnuöryggi fyrr en nú.

Svona er nú allt afstætt í henni versu. Hamingjan líka.

Sunnudagar til sælu

Ég á góða vinkonu í vesturbænum sem segir að starrarnir komi sér alltaf í gott skap; þeir syngi svo skemmtilega og séu líka bara svo krúttlegir. Fyrir vikið hugsa ég alltaf til hennar þegar ég sé og heyri til starranna (og kemst vitanlega líka í gott skap, hafi ég verið eitthvað fúllynd fyrir, sem hendir nú vart nema tungl sé gengið í fjórða kvartil).

Að undanförnu hafa þeir verið svo margir saman í trjánum hér umhverfis Hallveigar- kastala að samsæti þeirra minnir mig reyndar orðið meira á óhugnaðar- myndina Birds eftir Alfreð heitinn Hitchcock en vesturbæjarvinuna.

Skreyti líka með konudags- myndum af Borgarbókasafninu oní miðbæ: Mikil lífsins gæði eru í því að eiga aðgang þar, sérdeilis síðdegis á sunnudögum þegar boðið er upp á föndur fyrir litla og flínka putta - mömmur og pabbar geta þá hringað sig upp í sófa á meðan með góða bók, nestað sig síðan með enn fleirum (þessi síðasta ábending á samt ekki við um bækur yðar einlægrar því ég fæ bara 34 krónur þegar þið takið bók eftir mig á safni en 24% af útsöluverðinu ef þið splæsið í herlegheitin í bókabúðinni - sem fara líka svona vel í hillu - þannig að....).

Las megnið af lífsreynslusögu eftir Ópru Winfrey á sunnudaginn síðasta á meðan Skottan föndraði hjörtu og Lögreglukórinn söng Ástina (lag ársins 2003 í flutningi Ragnheiðar Gröndal og Lagið okkar Míns), með þeim afleiðingum að ég er búin að hlaupa Tjarnarhringinn tvisvar síðan þá.

Svona geta Ópra á hlaupabretti og Lögreglukórinn í fullum skrúða farið saman.

Með hákarl í höfðinu

Eftirfarandi pistil skrifaði ég í haust fyrir dagatalsbók Sölku 2009, Konur eiga orðið allan ársins hring, um reynslu mína af vetrarmánuðunum 2007 til 2008. Hluti af ágóðanum bókarinnar rennur til rannsókna á þunglyndi kvenna og það er vitanlega ágæt ástæða til að kaupa hana en þó miklu fremur hitt hvað hún er bæði töff og elegant,eins og hér kemur fram.

Í hverri opnu er tjáning kvenna úr öllum áttum af öllum stærðum og gerðum: snjallyrði, ljósmyndir, teikningar m.m. Og vitanlega rými til að skrifa niður hugleiðingu, áætlanir, tannlæknatíma, hjörtu, upphaf blæðinga, afmælisáminningar, innkaup, fund, mótmælastöðu, ljóð, hugdettur fyrir skáldsöguna, prjónauppskriftir, símanúmer eða hvaðeina annað sem konu gæti komið til hugar.

Þegar lundin þín er hrelld,
þessum hlýddu orðum:
Gakktu með sjó og sittu við eld,
svo kvað völvan forðum.
(þjóðvísa)

Stundum var hann vaknaður á undan mér. Fann hann í svefnviðjunum þrýstast upp undir bringsmalirnar: Gjugg í borg, ég er mættur! Fyrsta hugsunin þegar meðvitundin tók við af yndislegu óminni næturinnar: Get ég ekki flúið í skjól svefnsins aftur, komist undan því að horfast í augu við ófétið? Stundum tókst mér að blunda á ný, til þess eins að vakna við að kvíðahnúturinn hafði notað næðið til þess að vinda enn upp á sig og hertist nú um öll líffæri, sérdeilis þó hjarta og lungu, svo að undan verkjaði bæði í líkama og sál.

Því lengur sem ég þráaðist við að takast á við daginn, því meir óx hnútnum ásmegin. Hann vatt sig feitur og pattaralegur um sjálfstraustið mitt og skammaðist yfir skorti mínum á sköpunargáfu, getuleysi sem móður og almennum gungugangi. Undir hádegi var hann búinn að ljúka sér af og árásunum linnti en þá tók dapurleikinn við með tilheyrandi skorti á drift og kannski ekki von að mikil orka væri aflögu þegar hugurinn var orðinn fastur í fjötrum af því tagi sem að ofan er lýst; mín orðin sannfærð um að hún væri þungur baggi á mannlegu samfélagi og tilverurétturinn miklum vafa undirorpinn.

Til allrar hamingju kom að því að ég hafði rænu á að rétta út höndina og leita mér hjálpar. Ég kalla þær Maríurnar mínar, konurnar sem hafa hjálpað mér út úr mínu þunga lyndi þótt flestar þeirra beri önnur nöfn, ýmist lærðar í læknislistum, guðfræði eða skóla lífsins þar sem þessi þraut virðist vera ofarlega á aðalnámskrá. Ein Marían kynnti mig fyrir hugrænni atferlismeðferð sem felst samandregið í því að kona skoðar hvaða hugsanir liggja að baki vanlíðan, skrifar þær niður og þrætir síðan við sjálfa sig um réttmæti þeirra. Það er nefnilega svo skrítið að ýmislegt af því sem hljómar afar sannfærandi í hljóði hugans, er augljóslega tóm tjara þegar það er komið á blað.

Þegar unglingurinn minn hagaði sér eins og unglingum er gjarnt á meðan þeir villast um í gelgjuskóginum hætti mér til dæmis til að hugsa sem svo: ,,Ég er vonlaus móðir.“ ,,Mér hefur misheppnast uppeldið með öllu.“ ,,Drengurinn er stjórnlaus og ég ræð ekki við neitt.“ Og svona áfram þar til ég sá son minn fyrir mér liggjandi í ræsinu með heróínsprautur í handleggjunum. Ástæðan fyrir þessari sjálfsköpuðu martröð gat til dæmis verið sú að fermingardrengurinn hafði sagt mér (með þjósti) að ég skildi sig ekki.

Fyrsta skrefið á batagöngunni var að setja kvíðahnútinn í athyglissvelti. Þegar við vöknuðum saman á morgnana heilsaði ég honum snúðugt: ,,Jæja, þarna ertu þá, ræfillinn. Mér er skítsama, þú verður farinn áður en varir og þangað til ætla ég að gera eitthvað annað en taka eftir þér.“ Svo haskaði ég mér fram úr áður en honum gafst færi á að draga úr mér kjarkinn, gerði á mér morgunverkin, settist við tölvuna og byrjaði að vinna. Af og til rak hann upp sinn ljóta haus en því betur sem mér gekk að hunsa hann, því meir skrapp hann saman.

Þessi árangur skipti sköpum: Ég fann að ég gat haft áhrif á eigin líðan. Tilfinningin um að hafa ekki vald á eigin lífi er ein sú erfiðasta sem ég hef tekist á við um dagana; sú kennd að mig reki stjórnlaust fyrir veðri og vindum í lífsins ólgusjó er hreint út sagt skelfileg. Hálfur sigur var unninn þegar ég hafði sannað fyrir sjálfri mér að þótt ég réði engu um ytri aðstæður sem víst hafa á stundum verið erfiðar, þá get ég ráðið líðan minni gagnvart þeim því að ég vel sjálf mínar eigin hugsanir. Og það er aldeilis ekki lítið.

Við þetta bætti ég síðan gönguferðum með sjó, reglulegum samtölum við Guð vinkonu mína og Maríurnar, stundatöflu (bráðnauðsynlegt þegar kona vinnur hjá sjálfri sér), námskeiðasókn í einu og öðru, og leiddri slökun í lazy-girl stólnum mínum sem ég keypti sérstaklega til þess arna, auk þess sem ég sagði eigin fordómum stríð á hendur og fór að taka inn sólarvítamín á morgnana (rósamál fyrir geðdeyfðarlyf). Þannig mjakaðist ég út úr myrkrinu og fann með vorinu aftur gleðina yfir því að vera til. En ég er önnur en ég var; ég er dýrmætri reynslunni ríkari og gái betur að því en áður hvað ég hugsa.

Um tíma hefur fjögurra ára dóttir mín verið afar treg til að fara ein upp á efri hæð heimilisins og sárbiður jafnan um fylgd. Um daginn spurði ég hana hvað hún héldi að gæti gerst ef hún færi ein upp. Sú stutta hrukkaði ennið hugsi, svaraði síðan sposk á svip: ,,Það getur komið ... hákarl!“ Við skelltum báðar upp úr og hún skottaðist einsömul upp stigann.

Við múmínálfarnir...

...erum ekki með þeim snörpustu á fætur á köldum vetrarmorgnum. Ég hef mig þó alltaf framúr á endanum, sem er meira en þeir geta sagt, sofandi með furuköngla í maganum til vors. Gott eiga múmínálfar.

Og þetta blogg mitt er að verða ansi hreint múmínálfalegt, aðgerðalaust vikum saman. Hvað getur kona sagt nema... úps!

Mikið óskaplega er ég nú glöð yfir því að janúar er að baki, að snjórinn er kominn, að það er orðið nokkurn veginn bjart þegar við Skottan löbbum á Laufásborgina á morgnana og að sólin sest ekki fyrr en um það leyti sem ég er á leiðinni heim í gegnum Hljómskálagarðinn uppúr fimm.

Og að þar stendur nú yfir mikil snjókarlasýning, opið allan sólarhringinn á meðan veður leyfir, aðgangur ókeypis. (Nei, ég var ekki svona dugleg sjálf, snjókarlarnir eru eftir óþekkta listamenn).

Einhver hefur tekið sig til og múlbundið allar stytturnar í garðinum með hvítum klút og krotað á hann appelsínugult bros. Ég veit ekki alveg hvort þetta táknar eitthvað í sambandi við málfrelsi, hlýtur eiginlega að vera (þótt sjaldan hafi nú Íslendingar líklega talað/skrifað jafnmikið og nú).

Mér finnst skrítið að sjá Jónas minn svona til fara, hef samt ekki gert neitt í málinu. Minn segi ég, á auðvitað ekkert meira í honum en aðrir. Ég er búin að vera lengi með þessa mynd hér að neðan af honum á skjáborðinu mínu, umvafinn bleiku og grænu sumri, og vísast finnst mér þetta af því að ég sé hann bæði þar og í hvert sinn sem ég fer til og frá Safninu (þ.e. alla virka daga). Svo á hann afmæli sama dag og Minn (þ.e. Minn heittelskaði).Í þessum skrifuðum orðum fæ ég skeyti um að nafnlaus lesandi minn vilji nýtt blogg. Veskú!

Af ástareldi

Tíminn er undarlegt fyrirbæri. Í Hamingjubókinni sem ég er að ljúka við að snara þessa dagana veltir höfundurinn þessu fyrir sér í samhengi við viskuna um að lifa í núinu (og af árvekni vitanlega) og heldur því fram - réttilega að mínu viti - að í rauninni sé ekkert til nema líðandi stund og því sé um að gera að anda henni að sér, njóta hennar til fulls og sóa ekki einu andartaki í áhyggjur af framtíðinni eða eftirsjá yfir því sem er liðið.

Samt má kannski segja að fortíðin lifi í minningunum, hugsununum um það sem hefur þegar gerst, hvort heldur það er nú ánægjulegt eður ei. Er liðin tíð kannski til í einhverjum skilningi sem víddin þar sem við geymum minningarnar, því áþreifanlegri sem við lítum þar oftar við?

Reynslan (hvort heldur það er nú lærdómur/æðruleysi eða hugarangur/sársauki) af því sem hefur gerst verður til í gegnum tíðina og er náttlega til staðar í núinu, ekki satt, sem hugsanir okkar núna? Er hún þá ekki birtingarmynd fortíðarinnar í núinu?

Hmmm.... Mín heimspekileg í dag, tólfta dag janúarmánaðar.

Í dag eru tvö ár frá því að Mínum heittelskaða var rúllað inn á tauga-og heilaskurðdeild Western General Hospital í Edinborg til þess að gangast undir sjö klukkustunda skurðaðgerð þar sem stórt op var gert á höfuðkúpuna, helmingur af illkynja heilaæxli á stærð við myndarlega sítrónu fjarlægt úr kollinum á honum, beinið fest á sinn stað aftur með þremur títanskrúfum og bogadreginn skurðurinn saumaður með 22 ákaflega vandvirknislegum kapmellusporum.

Að einhverju leyti er eins og þetta hafi gerst í síðustu viku en að öðru leyti eins og það hafi verið í öðru lífi.

Ég man þegar við deildum reynslu okkar í litla hópnum sem sótti stuðningsfundi á þriðjudagsmorgnum í Maggie´s Centre fyrir aðstandendur krabbameinsgreindra, að eitt af mörgu sem við áttum sameiginlegt var að fyrsta hugsunin um leið og við opnuðum augun á morgnana var um mein ástvinar okkar. Síðan steyptust yfir allar hugsanirnar um það sem var búið að gerast og því næst hugsanirnar um það sem gæti gerst næst, í dag eða einhvern annan dag í framtíðinni. Stundum allt saman í einni andrá. (Mæli ekki með þessari aðferð til að byrja daginn.)

Til allrar hamingju er það ekki svo lengur. Ég veit ekki hvenær það breyttist en það er þó nokkuð síðan. Samt líður vísast ekki sá dagur að ekki komi upp í hugann einhver hugsun tengd ,,drekanum" eins og við fórum að kalla æxlisskömmina í hálfkæringi, stendur þó yfirleitt stutt við. Húmorinn hjálpar til.

Við hlæjum að því þegar Minn man ekki þetta eða hitt og hefur alltaf skothelda afsökun fyrir hvers kyns gleymsku og líka fleiru sem snýst alls ekkert um gleymsku, djókum með hvaðeina sem hægt er svo að úr því verði ekki einhver dauðans alvara. Verðum samt að gæta að okkur því það hafa ekki allir húmor fyrir heilakrabbameini, blessuð börnin eiga það meira segja til að líta til himins yfir glósunum sem stundum fljúga.

Eitt af því sem mér finnst óskaplega fyndið er að engu er líkara en allar upplýsingar um ferskt grænmeti hafi verið skornar úr honum þarna um árið. ,,Er þetta steinselja?" spurði hann í gær og benti á pottablóm sem ber það fagra nafn Ástareldur og er í eldhúsglugganum, við hliðina á potti sem stundum eru í kryddjurtir (ekki núna reyndar).

Ég hef ekki tölu á því hve oft hann hefur spurt mig að því hvað þetta þarna æi fjólubláa, það er aflangt, heiti nú aftur (eggaldin) og man samt stundum en stundum ekki að það heitir aubergine á ensku. Gulrætur/rófur/kúrbítur/steinselja

/klettasalat/basil/kóríander/steinseljurót og hvað það nú heitir allt saman víxlast iðulega hvert um annað þvert.

Þó er ein grænmetistegund sem mun víst aldrei líða honum úr minni: Blessað rauðkálið.

En það er líka í krukku.

Gleðilegt ár

Eins og árvökulir lesendur (séu þeir einhverjir eftir þarna úti eftir ógnarlangt jólafríið) veita athygli hefur yðar einlæg með nýju ári tekið upp nýja yfirskrift yfir netskrifin: Líf í árvekni. Þess ber þó að geta að merkingin er eftir sem áður hin sama eins og undirtitillinn ber með sér.

Finnst bara þetta orð árvekni og að vera árvökul(l) fallegri þýðing á enskunni sem ég lagði af stað með á gamlársdag 2005 í Eiðinaborg (Mindful living/ mindfulness /being mindful) heldur en varurðin, og heldur þjálli, að ég segi ekki til muna gagnsærri (les: fleiri vita væntanlega hvað árvekni er en varurð, sem gúgglast eingöngu utan þessara síðna í textum Guðspekifélags Íslands og er skýrt þar sem athugun í tengslum við hugleiðslu).
Er að velta því fyrir mér að gera það að áramótaheiti að vera duglegri að skrifa hér, til að mynda tvisvar í viku hverri (?) en er ekkert fyrir að lofa einhverju nema með fylgi einlægur ásetningur um að standa við það sem ég segi. Þessi tvö fallegu orð, árvekni og ásetningur, gegna stóru hlutverki í þýðingunni á Hamingjubókinni sem ég er rétt að ljúka við fyrir Sölku og verður gefin út einhvern tímann með vorinu. Best að fara vel með þau.

Það verður gott að hefja hvunndaginn aftur; það er gaman að breyta til en enn betra að komast í hvunndaginn aftur, hafa reglu á hlutunum, það er nú aldeilis eitthvað fyrir mína. Finn bókstaflega hvernig andinn lyftist af þeirri ákvörðun einni að láta á nýjan leik af sykurátinu sem hefur staðið frá því í Árlega Smákökuboðinu Okkar .

Líkaminn mótmælir reyndar ennþá á fjórða degi og heimtar sætindi eins og Kaktus og Baktus (sem Skottan nefnir svo) í ofvirknikasti en holdið verður að hlýða andanum og mun gera það innan skamms; af nokkurri reynslu veit ég sem er að ,,afvötnunin" tekur þetta tíu til tólf daga og þá linnir þessum ferðum í eldhússkápana þar sem leitað er að ,,bara einhverju" mörgum sinnum á dag.

Önnur hálfvolg áramótaheit eru helst til mikið prívat til að tala um hér. Nema það náttúrulega að halda áfram hér eftir sem hingað til (og að baki því er einlægur ásetningur) að lifa samkvæmt því að lífið sé alveg jafn dásamlegt fyrirbæri og áður en fjármálakerfið á landinu fór í klessu með ákaflega umræddum afleiðingum. Pollýanna, ég ;o)

Guð gefi ykkur gæfuríkt ár.

Tæknileg vandkvæði

Það er góð hugmynd að taka myndir af smákökunum sínum, því þá getur kona notið þeirra áfram eftir að búið er að borða þær allar. Árlega Smákökuboðið Okkar heppnaðist óskaplega vel, sirka fjörtíu gestir heiðruðu okkur með nærveru sinni og allir fengu sér kökur nema einn (en honum fyrirgefst því hann vill bara brjóstamjólk ennþá, kemur sterkur inn á næsta ári, trúi ég).

Það er ennþá umdeilt hvort okkar Míns vann í keppninni um bestu smákökuna, næst höfum við skriflega atkvæðagreiðslu svo ekki þurfi að standa í þrasi fram að jólum sem fær forsetakosningaatkvæðatalningarvesin í Flórída BNA fyrir nokkrum árum til að blikna í samanburði. Ath. þið sem mættuð á laugardaginn og lesið þessi orð; kveðjuglugginn er opinn fyrir ítrekun atkvæða (þ.e. séu þau réttu megin).

Annars gengur bara vel að undirbúa komu jólahátíðarinnar, Yðar einlæg m.a.s. búin að stíga í pontu í sjálfri Dómkirkjunni og messa yfir lýðnum og nú þarf ég ekki að fara í guðfræðideildina, presturinn í maganum búinn að fá næga útrás í bili.

Eitt aðventuverk er þó eftir sem er kannski það eina sem ég hlakka ekki sérlega til: Í dag förum við Únglíngurinn í skóginum að kaupa á hann jólafötin og skó. Baaa...! Þau sem þekkja drenginn í Gelgjunni, teiknimyndaseríu Fréttablaðsins skilja hvað er framundan...